HONDEN BELEVEN DE OMGEVING ANDERS DAN MENSEN

Het belangrijkste zintuig van de hond is gezeteld in zijn neus, zijn reukvermogen is niet te vergelijken met dat van de mens. Ook zijn gehoor is veel beter ontwikkeld en zijn gezichtsvermogen is anders dan van ons mensen.

GEUR en Communicatie

Het hoogst ontwikkerlde zintuig van de hond is de reuk.Ter vergelijking met de mens : een mens heeft 5 miljoen reukcellen tegen een wolf 200 miljoen. Daarom zullen wolven en honden hun omgeving en nieuwe voorwerpen altijd uitgebreid besnuffelen, ook elkaar. De non-verbale communicatie onder honden gebeurt voornamelijk via feromonen ( geurstoffen die via klieren worden uitgescheiden ). Feromonen zijn voornamelijk via speeksel, ontlasting, urine, slijm van de vagina, vocht van de anaalzakklieren en andere klieren. Ontlasting van andere honden is voor de snuffelende hond hetzelfde als een visitekaartje voor de mens, iedere andere hond heeft zijn eigen induviduele geur. Ze geven dus informatie aan de hond over naam ( Jansen, hond van de buren ) en de rang ( Jansen is er, dus dat wordt oppassen geblazen of, Hé Piet van de overkant loopt hier ook ergens rond, leuk ). Het ruiken aan de achterkant van een andere hond is te vergelijken met het handenschudden van mensen. Zeer onderdanige honden proberen de geur weg te nemen door de staart tussen de poten te drukken ( ik stel niks voor hoor ), in tegenstelling tot zelfbewuste of dominante honden die de staart juist hoog houden. Urine bevat sexhormonen en geeft informatie of de teef loops is en over de autoriteit van de reu. Als je dus veel informatie wilt geven over jezelf als reu, til je bij het urineren je poot zo hoog mogelijk op, het liefst op neushoogte van andere honden en bovendien doe je dat dan heel vaak, net zolang tot er geen druppel urine meer uitkomt. Een andere hond plast daar vaak weer overheen. Dat heeft te maken met de rang van de andere hond, zoiets van " wat verbeeld je je wel, ik ben hier de baas, dus mijn geur voert de boventoon ". Door te krabben met de poten over de aarde wordt de geur nog meer verspreid. Soms zou het ergens plassen ook een geruststellenden werking kunnen hebben om in een bepaalde situatie de eigen vertrouwde geur te ruiken, bijv. in de wachtkamer bij de dierenarts, op visite of misschien de nieuwe baby) Honden begroeten elkaar meestal door uitgebreid de achterkant van de ander te besnuffelen, na eerst even aan de snuit te hebben gesnuffeld. Het duwen van de neus tegen de ander ( neusduwen ) is een teken van onderwerping, dit gaat samen met een lage houding. Ook het likken, gericht op de mondhoeken van andere hond is onderdeel van onderdanig gedrag, hierbij wordt meestal hevig gekwispeld.

Gehoor.

Het gehoor is ook al veel beter ontwikkeld dan bij mensen. honden kunnen zachtere geluiden waarnemen, maar ook veel hogere tonen ontvangen. Een mensenoor kan geluiden tot ongeveer 20000 hz per seconde waarnemen, een hond minstens 35.000 hz per seconde. Op dit principe is de voor ons onhoorbare hondenfluit gebaseerd. Honden kunnen bovendien met hun beweeglijke oren geluiden veel lokaliseren dan mensen. De al dan niet grote oorschelpen bepalen waar het geluid vandaan komt ( oren spitsen ), tevens fungeren zij als een soort klankbord, waardoor het geluid nog wordt verstekt. De hond hoort leden van de familie thuiskomen, lang voordat wij dit horen. Hieruit volgt ook dat het dus niet nodig is tegen de hond te schreeuwen om hem iets duidelijk te maken.

Gezicht.

Het gezichtsvermogen van de hond is, in tegenstelling tot het gehoor en de reuk, niet beter of slechter dan de mens, maar het is anders. Zowel op het netvlies van de hond als op het netvlies van de mens bevinden zich twee soorten lichtgevoelige cellen : kegeltjes en staafjes

De kegeltjes zijn weinig lichtgevoelig, maar maken scherp zien en hey zien van kleuren mogelijk. Bij de mens bevinden zij zich over het gehele netvlies, bij de hond liggen de kegeltjes precies in het centrum.

De staafjes hebben een hoge lichtgevoeligheid, maar minder mogelijkheden tot scherp zien en ze onderscheiden geen kleuren, maar alleen licht en donker. Bij de mens bevinden zij zich aan de randen van het netvlies. Bij de hond zijn ze verspreid over het hele netvlies.

Een hond heeft meer staafjes en de mens meer kegeltjes. Kegeltjes werkenen het beste in daglicht en staafjes in de schemering en als het donker is. Een hond ziet in het donker beter als de mens, dit wordt bovendien versterkt door de aanwezigheid van een lichtweerkaatsende pigmentlaag ( tapeturn lucidum ) tussen het netvlies en het vaatvlies. Dit veroorzaakt ook het oplichten van de ogen, als er in het donker licht invalt. De hond ziet overdag op afstand minder goed dan de mens, speciaal wat stilstaande beelden betreft. Een bewegend beeld vangt hij wel goed op. Een hond kan enthousiast op iemand afrennen, denkende dat het de baas is om dan te merken, als hij vlakbij is, dat hij een vergissing heeft gemaakt. Als hij echter geroepen wordt of de baas zwaait met zijn armen dan zal hij deze fout niet maken.

Lang heeft men gedacht dat honden geen kleuren zou kunnen zien, uit onderzoek is echter gebleken dat hij bepaalde kleuren wel ziet.

Geluid.

Niet alleen door middel van geur, maar ook door middel van geluid communiceren honden met elkaar. Wanneer u luistert naar de hond is er een duidelijk verschil te horen wanneer een hond blaft om een andere hond uit te dagen tot spel of wanneer hij blaft uit angst. Het piepen van de hond die zich overgeeft klinkt anders dan de piep van pijn of wanneer hij piept van opwinding, bijv. tijdens de autorit, omdat hij een fijne wandeling verwacht. Het grommen van een dominant agressieve hond klinkt veel dieper en zwaarder dan het grommen van een angstig agressieve hond. Een bepaald geluid of gehuil van een andere hond kan sommige honden stimuleren om mee te huilen, het zogenaamde koorhuilen. Verder roepen honden, die niet goed hebben geleerd om enige tijd alleen te blijven, door middel van janken, huilen en blaffen, de roedel : ( Ik ben hier, Waar ben jij ? ) Ook bij een waak hond zult u aan de blaf kunnen horen of het menes is of niet.