Inteelt 

De definitie van inteelt is het doen paren van twee individuen - in dit geval honden - die nauw aan elkaar verwant zijn: vader-dochter, broer-zuster, moeder-zoon of halfbroer-halfzuster.

Bij paring van bloedverwanten in de eerste graad spreekt men ook van incestteelt.
Inteelt is de meest vlugge manier om uniformiteit vast te leggen, omdat het een concentratie van genen geeft en omdat - als men er mee doorgaat - alle hieruit geboren honden dezelfde genetische constructie zullen hebben.
Soms kan het type in één generatie van inteelt worden vastgelegd.
Soms worden broer en zuster gepaard als de combinatie van de reu en de teef in kwestie bijzonder veel succes heeft.
Als men een dochter aan de vader paart wordt het "bloed" van de vader geconcentreerd.
Als men de eigenschappen van de moederhond wil vastleggen, dan wordt de moeder met de zoon gekruist of met een halfbroer of -zuster, die dezelfde moeder heeft.

Ofschoon soms ieder denkbaar defect ten onrechte in verband wordt gebracht met inteelt, is het zo dat inteelt geen problemen veroorzaakt, als het met zorg wordt gedaan.
Inteelt concentreert (vermenigvuldigt als het ware) eigenschappen die al aanwezig waren en inteelt brengt verborgen eigenschappen (=recessief aanwezig) aan de oppervlakte.
Dit kan uit de aard der zaak wenselijk of juist ongewenst zijn.
Daarom heeft inteelt alleen succes, als exemplaren van het ras met voortreffelijke eigenschappen en met weinig of geen recessieve genen voor serieuze fouten worden gebruikt.
Er moet dus een strenge selectie plaats vinden op gezondheid, immuniteit, karakter en positief gewenste eigenschappen van een gebruikshond.
Als men goed met inteelt omgaat, is het een manier om het bloed van een uitzonderlijke hond vast te leggen en zo invloed te hebben op een gehele lijn.
Een hond, die voorkomt uit een echt juiste inteelt, kan grote invloed hebben.
Hij zal redelijk zuiver de hoedanigheden die hij duidelijk vertoont vererven en zal ze daarom ook vrij constant doorgeven.
Dit geldt nog sterker voor een hond, die voorkomt uit twee generaties inteelt of uit een combinatie van honden, die voorouders hebben uit lijnteelt of uit dezelfde lijn, waarbij een minimum aan outcross (=bloedverversing) met de voorouders is gedaan.

De grenzen van inteelt

 
Omdat inteelt eenvoudigweg hoedanigheden vastlegt, die al in een lijn bestonden, is het mogelijk dat fouten zowel als deugden worden vastgelegd.
Inteelt moet eigenlijk nooit worden gedaan met minder dan "top" dieren en wordt ook niet aanbevolen, als onvoldoende kennis omtrent voorouders over ten minste drie generaties aanwezig is.
Een exemplaar van een slechte kwaliteit, dat voor inteelt wordt gebruikt, is in een fokprogramma meer te verafschuwen dan een minder goede hond uit verschillende lijnen afkomstig.
"Top" honden zijn echter niet altijd de drager van de fok!
Ervaring geeft vaak ook het tegendeel aan.
In wezen is het meest belangrijke welke hond in zijn genen de dominantie bezit om zijn goede kwaliteiten en eigenschappen over te dragen aan zijn nakomelingen!

Nadat een bepaalde hoeveelheid honden die nauw verwant zijn zijn gebruikt, kunnen sommige fouten aan de oppervlakte komen.
Met iedere generatie van inteelt wordt het moeilijker om ze er uit te fokken en de hond van slechte kwaliteit, die afkomstig is van inteelt, zal dominant worden wat betreft het voortbrengen van zijn fouten.

Deze kennis brengt dus met zich mee dat we honden moeten fokken die voldoen aan het gewenste type.
Hier kan aan worden toegevoegd dat de erfelijkheidsgraad voor de anatomie (fenotype) ongeveer 60 procent bedraagt terwijl de erfelijkheidsgraad voor het karakter en het gedragspatroon in de vaderlijke componenten bij ongeveer 16 à 18 procent en in de moederlijke componenten bij ongeveer 20 tot 30 procent ligt.
De teef erft dus sterker de karakter eigenschappen door dan de reu.
Scott en Fuller hebben dit reeds in 1965 aangetoond d.m.v. diverse testen op het gebied van de ontvankelijkheid (O'Farrel,"Manual",blz 52).
Men moet echter voor ogen houden dat de genetische constitutie (=de verzameling van de erfelijke aanleg) een bepaalde invloed heeft op gedrag, maar de maternale invloed (=door het milieu waarin men leeft) het meest essentieel van invloed is.
Dit houd dus o.a. in dat het getoonde gedrag van de teef met de pups om haar heen, grote invloed heeft op de ontwikkeling van het karakter van deze pups.
Het kan dus gebeuren dat een nerveuze teef die genetisch in orde is en een nest heeft groot gebracht, puppy's om haar heen heeft die genetisch in orde zijn maar door het milieu waarin ze leven nerveus zullen zijn geworden.
Iedereen zal echter begrijpen dat achter deze stelling in de praktijk een gecompliceerd samenspel schuilt van verschillende soorten erfelijkheidsmechanismen, verschillende doorslaggevende erfelijke eigenschappen en verschillende intensiteit en invloed van het milieu (=o.a. opvoeding/africhting).

Nogmaals, fenotypische negatieve anatomische eigenschappen zijn dus door inteelt gemakkelijker te elimineren dan negatieve karakter eigenschappen.
Deze erfelijkheidsgraden liggen echter altijd nog hoog genoeg voor een succesvolle selectie.

Als een fokker de pups afkomstig van een inteelt op de keper gaat beschouwen, moet hij zonder enig pardon bij zijn beslissing dat hij alleen een uitzonderlijk goed exemplaar zal aanhouden blijven en er voor zorgen, dat alle andere worden uitgesloten van het fokken.
Wat men moet onthouden is, dat inteelt niet, zoals oudewijvenpraat ons zou doen geloven, een probleem zal scheppen.
Inteelt veroorzaakt eenvoudig een concentratie van dat wat reeds genetisch aanwezig was voordat het voortdurend aan de oppervlakte begon te komen.
Elke karakteristieke eigenschap kan door het in fokken verbeterd of verslechterd worden en kan door inteelt versterkt worden of verzwakt.
Daarom, omdat het altijd verleidelijk is om een hond te gebruiken met een fantastische stamboom - ongeacht zijn individuele kwaliteiten - moet men zich altijd bewust zijn van mogelijke valkuilen, speciaal bij een dier van inteelt afkomstig.